گزارش صعود به قله علم کوه
۱۶-۱۹مرداد ۱۳۸۶
سه شنبه 16/5/86
6 نفر از اعضای تیم امداد و نجات کوهستان سازمان هلال احمر زنجان به سرپرستی آقای علی شکری برای صعود به قله 4850 متری علم کوه با یک دستگاه مینی بوس عازم مازندران می شوند.
نزدیکی های غروب به کلاردشت می رسیم و با مقداری خرید از این شهر راهی قرارگاه فدراسیون کوهنوردی در رودبارک می شویم. در حال تفکیک وسایل هستیم که سه نفر دیگر از زنجان به ما می پیوندند و با تقسیم ابزار خود را برای صعود فردا آماده می کنیم.
چهارشنبه 17/5/86
صبح ساعت 30/4 بیدار شده و حدود یک ساعت راه را تا گوسفند سرای بریر با مینی بوس طی می کنیم و از آنجا پس از حدود 30/5 ساعت کوهپیمایی مسیر را به سمت پناهگاه سرچال در ارتفاع 3800 متری ادامه می دهیم.
نزدیکی های ظهر است که به جانپناه رسیده و با صرف ناهار و اندکی استراحت ساعت 1 بعد از ظهر به سمت علم چال در ارتفاع 4100 متری حرکت می کنیم. وجود مه و باران نشان می دهد که فردا برای صعود هوای چندان مساعدی نخواهیم داشت.
با رسیدن به علم چال و دیدن چادرهای متعددی که توسط دیگر تیم ها از سراسر ایران بر پاشده، به دنبال محلی برای بر پایی چادر خود می گردیم و با آماده کردن کوله ها برای صعود فردا، گوشزد کردن نکات فنی، ایمنی و ارتباطی، و صرف شام به خواب می رویم. قرار بر این می شود که آقایان امین موذنی و فرشاد اسمعیل زاده برای صعود مسیر فرانسه به روی دیواره بروند. آقایان حسن نجاریان، میثم آرامیده، حمید منتجمی، کاوندی و توسلیان برای صعود گرده آلمان ها عازم شوند و آقایان علی شکری و جعفر کرمی به عنوان تیم پشتیبان و عامل ارتباطی تیم ها توسط بی سیم در علم چال باقی بمانند.
پنج شنبه 18/5/86
ساعت 4 صبح از چادر بیرون زده و در هوایی نسبتا سرد به سمت گل سنگ ها و یخچال پای دیواره حرکت می کنیم. با عبور از شیب تند برفی زیر دیواره، ساعت 6 صبح آماده صعود اولین طول مسیر می شویم. بدون معطلی و برای از دست ندادن وقت 3 طول اول مسیر را صعود کرده تا به کلاهک بزرگ فرانسه برسیم. علاوه بر ما تیم های دیگری از همدان، تبریز، اراک و گروه اورست زنجان بر روی مسیرهای مختلف دیواره صعود می کنند.
با عبور از کلاهک فرانسه، تراورس دیواره و گذر از پاندوله ها ساعت 40/11 به طاقچه قمقمه می رسیم. بقیه دوستان نیز که از مسیر گرده آلمان ها صعود می کنند، نظاره گر کار ما هستند و ما را راهنمایی می کنند. هوا که از صبح روی خوش به ما نشان داده بود، شروع به غرش و بارندگی می کند. بلافاصله وارد قیف مرکزی می شویم و سعی می کنیم تا قبل از بدتر شدن شرایط مسیر را به اتمام برسانیم.
اما حدود دو طول طناب از قیف را صعود کرده و در كارگاهی معلق هستیم که با رعد و برق های وحشتناک و بارش شدید تگرگ و برف روبرو می شویم. 2 یا 3 طول طناب بیشتر باقی نمانده و با این شرایط امکان برگشتن نیز وجود ندارد. هر بار که می خواهیم نگاهی به مسیر بالای سرمان بیندازیم، دانه های درشت تگرگ این اجازه را از ما می گیرد. گیره های مسیر خیس و لغزنده شده اند، طناب خیس و سنگین شده، دست های ما بی حس از سرما و از همه بدتر رعد و برق، ابزار فلزی همراه ما و سنگ های ریزشی است که از بالا بر سر مان می ریزد. در این شرایط شنیدن صدای دوستان از پشت بی سیم و راهنمایی ها و دلگرمی های آقایان نجاریان و شکری ما را به اتمام مسیر و رساندن خود به نقطه ای امن بیشتر ترغیب می کند. تیم گرده خود را به قله رسانده و قصد دارند تا رسیدن ما آن جا بمانند، ولی هوای نا مساعد آن ها را مجبور می کند با جا گذاشتن مقداری مواد غذایی در جانپناه برای ما، به سمت کمپ سرازیر شوند. دو تیم از تبریز مجبور به فرود شده اند و همدانی ها و گروه اورست زنجان نیز تصمیم می گیرند که شب را در طاقچه قمقمه بروی دیواره بگذرانند. با ادامه مسیر با چند ساعت تاخیر، ساعت 6 عصر بر روی قله می ایستیم. هوا آرام تر شده ولی هر لحظه امکان شروع دوباره بارش وجود دارد. به همراه دو نفر از سنندج که خود را از مسیر گرده به قله رسانده اند، بلافاصله به سمت پایین سرازیر شده و با تاریکی هوا تصمیم مي گیریم که شب را در جانپناه سیاه سنگ سپری کنیم. با سپری کردن شبی سرد، صبح زود به سمت علم چال به راه می افتیم.
جمعه 19/5/86
با عبور از مسیر سیاه سنگ ها ساعت 8 صبح خود را به علم چال می رسانیم و با استقبال گرم دوستان مواجه می شویم. با جمع کردن چادرها و لیست کردن ابزار فنی به سمت سرچال و سپس گوسفندسرای بریر حرکت می کنیم. با صرف ناهار با مینی بوس هلال احمر زنجان راهی رودبارک شده و تا غروب برای رسیدن بارها منتظر می مانیم و سپس با اتمام برنامه به سمت زنجان حرکت می کنیم.
آقایان:
1-علی شکری(سرپرست) 5- امین موذنی
2- حسن نجاریان(مسئول فنی) 6- فرشاد اسمعیل زاده
3- میثم آرامیده 7- دکتر کاوندی
4- حمید منتجبی 8- آقای توسلیان
با تشکر از آقایان شکری و نجاریان به علت فراهم نمودن امکانات و کمک به تیم دیواره و دیگر تیم های حاضر در منطقه.
1- برف منطقه به دلیل بارندگی های اخیر نسبت به سال های قبل بیشتر به نظر می رسید.
2- تعداد کوهنوردانی که برای صعود به منطقه آمده بودند نیز نسبت به همیشه بیشتر بود.
3- هوای نا پایدار و بارندگی های پراکنده در این فصل خطر صعود را به طور محسوسی افزایش می دهد.
4- وجود امکانات جانبی نظیر بی سیم، کمک زیادی به کوهنوردان خصوصا بر روی مسیر گرده و دیواره می کند.
فرشاد اسمعیل زاده
۱۳۸۶/۵/۳۰
عكس ها: حسن نجاريان
